Arjer Vor

Я тебя отпускал,
но душой не остыл.
Все, что было между нами,
я не позабыл.
Ты оставила боль, я ее не лечил, просто молча страдал,
но тебя не винил.
ται լինձ մոտ մի արի, ինձանից սեր մի սպասի, սիրտս քեզ մի խոսք ասի, գնա ու էլ հետ մի նայի։ Բաց մնաց սրտիս դուռը,
թաց մնաց քեզնից այն վերքը,
միթե սա էր մեր վերջը, արժեր, որ սրտիցս մնար միայն կեսը։
Срտիցս մնար միայն կեսը。
Ты была моим светом, оставила тьму.
Я пытался забыть, но никак не пойму.
Почему мы чужие, если были родными?
Почему всё живое вдруг стало пустым?
Ты сожгла наши письма, я хранил каждый слог.
Ты смогла отпустить, я забыть нас не смог.
И пускай между нами теперь холода, ты ушла из объятий, но из сердца никуда.
Էլ ինձ մոտ մի արի,
ինձանից սեր մի սպասի, սիրտս քեզ մի խոսք ասի, գնա ու էլ հետ մի նայի։ Բաց մնաց սրտիս դուռը, թաց մնաց քեզնից այն
վերքը,
միթե սա էր մեր վերջը, արժեր, որ սրտիցս մնար միայն կեսը։ Էլ ինձ մոտ մի արի,
ինձանից սեր մի սպասի, սիրտս քեզ մի խոսք ասի, գնա ու էլ հետ մի նայի։ Բաց մնաց սրտիս դուռը, թաց մնաց քեզնից այն