کجا هستند؟ (Persian Version)

به یک عکس فکر کن.
سال‌ها در همان دست.
یک چهره،
یک نام، یک تاریخ
و دری که هنوز باز نشده.
مادر منتظر است.
دنیا
به کدام چهره نگاه میکنی؟
در میدانی زنی با موهای سفید،
عکسی بر سینه، زمان در نگاهش. شب را میشنود مبادا کسی در بزند.
صدای باد را با گام‌هایی که نمیاید اشتباه می‌گیرد.
تقویم‌ها عوض می‌شوند. فصل‌ها می‌گذرند.
دل مادر همان‌جا منتظر می‌ماند.
نه قبری برای فرزند است، نه درخت‌هایی.
فقط دعای ناتمام عمری نیمه کاره.
می‌پرسد کجا هستند؟ چه کسی دید؟ چه کسی می‌داند کدام تاریکی بلعید رد پای یک انسان را؟ پاسخی می‌خواهد.
نه تخت و نه پیروزی. آنچه مادر می‌خواهد تنها حقیقت است.
فرزندان ما کجا هستند؟ نام‌هایشان در کدام تاریکی دفن شد؟ پشت کدام دیوار صدایشان خاموش شد؟ مادران عمریست که
منتظرند. پاسخی بدهید فرزندانشان کجایند؟ عکس‌ها سخن می‌گویند.
دنیا بشنو اشک مادر مرز نمی‌شناسد.
آنجا نه زبان جداست، نه انسان.
غیبت یک فرزند در هیچ جا نمی‌گنجد.
می‌دانی در بوئنوس آیرس،
می‌دانی در سریلانکا،