Хоспис За Бедни

Одамна сам престанал да броја
Годините които ми остават автопортрети
С розова боја
Да си рисувам вхла
Какво ме чака утре си го знам
Една чорбава в хосписа за бедни зранца
Од златна чија и сум
Да одбројавам дните си последни
Прострл рце на зимното ќумбе
Исахнал като пролетнија чирост
Да се заљубим сњакое бабе пред скапанија сони телевизор
Дајк бјас уличката си дим
Три облака на пухеста каде
С моја син сетај да си молчим на јагосното свиждане
В недеља
Крај мене тој натегнал се до взрив
Един отчајанен престолонаследник
Јас до него как сам оште жив