Дәулеткерей Кәпұлы

Алтайдың алтының тасына,
Бес бұғданың дабасына,
Қауырсын қанатай қомдадым.
Айтқанда сайын ағылған,
Табанынан ғой жарылған,
Тайп алған тарланай жорғамын.
Эй, қаламы қатқан ұғым,
Шаңырағыннайшан шылдың,
Ата жұрт алтын орданын.
Мен қая-қая шапқан қара кер,
Шапқанда сайын өрлеген,
Тарланға тарлау жұлдырып,
Шашасын шыққа жудырып,
Түзгінді қағып телбеген.
Мен және бекмінген көп дөне,
Жоңғар мен жойқынай ұрыста,
Абылай қанның аялылдан кейімі сөйлегені.
Ай, мен құрам бердің қаптау ем.
Ай, мен құрам бердің қаптау ем.